Ne güzel şeydir aşkın ilk hali. Bir türlü rayına oturmayan bir ilişki yaşarken, sevdiğinizi sandığınız insandan insanca karşılık görmeksizin üzülüp giden günleri ağlayarak geçirirken, kapkaranlık geceye birden bire doğan dolunay gibi…
Buz gibi, yapayalnız, ağlayarak, özlemle geçen gecelerin bir kıvılcım alarak sımsıcak olması gibi…
Gözleriniz yaşayamadığınız sevgi için hüzünle her an ağlayacakmış gibi dolu doluyken, ilk aşkın heyecanıyla akan gözyaşlarınızın içinizi ısıtması gibi…
Ah ne güzeldir aşkın başlangıçları…
Yüreğiniz pır pır eder…
Elleriniz buz gibi havaya inat terledikçe terler…
Midenize kramplar girer…
Kendinizde dünyayı terse çevirecek güç bulursunuz…
Gençleşirsiniz birden…
Arkada kalan her şey, herkes birden bire yok oluverir…
Onca üzüntü, güvensizlik her şey biter…
Yüzünüzde aptalca bir gülümsemeyle gezersiniz ortalarda…
Herkes sizdeki bu değişikliği fark eder…
Nasıl fark edilmesin ki zaten, yüzünüzdeki aptalca gülümse, büyük bir iyimserlik, dünya yansa umurunuzda olmayan tavrınız…
Durup geçmişi düşünmeye vaktiniz olmaz. Zira O, her saniyenizi doldurmaya başlamıştır. Gelen telefonlar, atılan mesajlar, sabah işyerinize geldiğinizde sizden önce masanıza kurulmuş koca bir buket çiçek… Yanınızda olmasa dahi her saniye onu düşünür olursunuz. Aklınıza paylaştığınız o kısacık anlar gelir. İçiniz titrer. Sonra yangın yeri gibi yanmaya başlarsınız özlemle. Mümkünse onu görmek istersiniz. Değilse telefona sarılır, bir sesini duyayım istedim dersiniz. Aynı sıcaklıkla alırsınız sesi. Ne iyi etmişsinizdir onu aramakla, zaten o da tam sizi arayacaktır.
İşte bu diye düşünür, daha önce neden karşılaşamadığınıza bir kez daha hayıflanır, bunu dile getirisiniz. Karşınızdaki aynı sevecenlikle olsun önümüzde koca bir hayat var der size, güven dolu bir sesle. Sonuna kadar inanırsınız ona. Daha önce hiç güvenilmeyecek ama defalarca güvendiğiniz insana inat, onun her dediğine kayıtsız şartsız inanmayı seçersiniz.
Asla kıyaslamazsınız onu geride bıraktıklarınızla. Üzüldüğünüzü ama artık mükafatlandırıldığınızı düşünürsünüz. Geç oldu ama bu sefer oldu dersiniz. Sizi geçmişine gömen diğerlerini, sizin çoktan gömmüş olduğunuzu fark edersiniz.
Son kez düşünürsünüz. Farkı anlamaya çalışırsınız. Aramayan, ilgilenmeyen, sizi önemsemeyen insanı neden önemsediğinizi anlamaya çalışırsınız. Birden gerçek gün gibi ortaya çıkar. Çünkü sizi sevmemiştir. Sevmeyen bir insandan, ilk aşk heyecanıyla kavrulduğunuz insana geçişin sebebi ortadadır.
Büyüklerin dediği gibi sevdiğinin değil seni sevenin peşinden gideceksin. Durup düşünür boşuna dememişler der, sizi sevdiğini her fırsatta size hissettirenin peşine düşersiniz.
Ayrılık acısıyla kavrulmak yerine, yepyeni bir aşkın kollarında huzur bulursunuz. Bırakırsınız kıymetinizi bilmeyenlerin ardından gözyaşı dökmeyi. Neden aramadı diye düşünmek yerine, sürekli çalan telefonda sizinle neşeyle konuşan, size istediğiniz değeri vereni düşünmeye başlarsınız.
Aşk böyle bir şey işte. Bittiği yerde kalıyor. Yenisine başlamak ise hem heyecan hem yaşama arzusu veriyor. Hele en başında da dediğim gibi, aşkın ilk hali gerçekten yaşamaya değer. Üzüntüler bir kenara itilir, kaybettiğinize değil, sizi kaybeden üzülsün denir, biteceğini bile bile yine de en azından daha önce değmeyen insanlar için ertelediğiniz hayatınızı yaşamaya karar verirsiniz.
Güzeldir aşk, sevdiğiniz ve sevildiğiniz müddetçe daha da güzeldir…
